Emocjonalne jedzenie to nie brak charakteru. To nie jest też „słabość”, z którą trzeba walczyć. To sygnał, że w Twoim życiu i ciele coś domaga się uwagi. Wiele kobiet mówi:
„Wiem, co jeść. Znam zasady. A jednak wracam do jedzenia, kiedy jestem zmęczona, smutna albo zestresowana.” I to jest właśnie emocjonalne jedzenie.
Czym jest emocjonalne jedzenie?
Nazywamy to bardzo różnie; zajadanie smutków, podjadanie, czy jedzenie na pocieszenie. Najczęściej mówimy tu o słodkich lub słonych przekąskach, które stają się wtedy najszybciej dostępnym „regulatorem emocji”. Dlaczego regulatorem emocji? Ponieważ emocjonalne jedzenie to sytuacja, gdy sięgamy po jedzenie nie z powodu głodu fizycznego, ale po to, by:
- ukoić napięcie,
- zagłuszyć emocje,
- dać sobie chwilę ulgi,
- poczuć bezpieczeństwo lub nagrodę.
Dlaczego diety nie rozwiązują problemu? Bo dieta zajmuje się tym, co na talerzu, a emocjonalne jedzenie zaczyna się w głowie i w układzie nerwowym.
Spirala emocjonalnego jedzenia
Często spłaszcza się kwestię podjadania i emocjonalnego jedzenia, co dodatkowo powoduje wstyd u osób, które na to cierpią. Osoby, które tego nie doświadczają, radzą by narzucić sobie jeszcze więcej restrykcji, a to tylko jeden krok od spirali jeszcze większych problemów żywieniowych:
Im więcej restrykcji -> tym większe napięcie ->tym więcej poczucia winy -> tym silniejsza potrzeba „ulgi”.
Osoba z poczuciem wstydu i winy potrzebuje choć na chwilę poczuć się lepiej i ponownie sięga po coś słonego lub słodkiego, by na moment polepszyć samopoczucie. Po chwili jednak wyrzuty sumienia są jeszcze większe… I koło się zamyka.
Jak sobie radzić z emocjonalnym jedzeniem?
Zwiększenie restrykcji, kontroli lub kolejna lista zakazów pogorszą jedynie sytuacje. Na szczęście są inne metody na to, by sobie z tym poradzić. Warto jednak pamiętać, że jest to proces, a jedno działanie, które daje od razu szybki rezultat. Warto zacząć pracować nad tym od trochę innej strony, poprzez:
- zrozumienie mechanizmu, a nie ocenianie siebie,
- rozróżnianie głodu fizycznego od emocjonalnego,
- budowanie innych sposobów regulowania emocji,
- praca z przekonaniami i poczuciem winy,
- łagodność wobec siebie, zamiast presji.
Chudnij z głową
Moja filozofia “chudnij z głową” świetnie sprawdzi się również w przypadku zajadania emocji. Zawsze powtarzam moim pacjentkom i kobietom, które prowadzę w projekcie metamorfozy, że kiedy przestajesz walczyć z jedzeniem, a zaczynasz słuchać siebie – ciało zaczyna współpracować.
Można chudnąć:
- bez poczucia winy,
- bez obsesji,
- bez efektu jojo.
Zaczynając od edukacji, świadomości i małych kroków.
Sposoby na emocjonalne jedzenie
3 kroki do uważności przy emocjonalnym jedzeniu
Uważność nie polega na perfekcji. Polega na zatrzymaniu się choć na chwilę i daniu sobie wyboru. Zwłaszcza wtedy, gdy jedzenie staje się odpowiedzią na emocje.
1️. Zatrzymaj się i nazwij to, co czujesz
Zanim sięgniesz po jedzenie, zrób jeden mały krok w tył.
Zadaj sobie pytanie: „Co ja teraz czuję?” Nie: co powinnam jeść
Ale: czy to stres, zmęczenie, smutek, samotność, napięcie?
Samo nazwanie emocji często zmniejsza jej intensywność.
2. Sprawdź, czego naprawdę potrzebujesz
Emocjonalny głód rzadko dotyczy jedzenia.
Częściej potrzebujesz:
-
odpoczynku
-
bliskości
-
wsparcia
-
chwili ciszy
-
poczucia bezpieczeństwa
Zadaj sobie pytanie:
„Gdyby jedzenie nie było opcją – co by mi teraz pomogło?”
To nie znaczy, że nie możesz zjeść.
To znaczy, że dajesz sobie wybór, a nie automat.
3. Jedz świadomie, bez poczucia winy
Jeśli zdecydujesz się zjeść – zrób to uważnie:
-
usiądź
-
jedz wolniej
-
poczuj smak
-
nie karz się myślami
Poczucie winy tylko wzmacnia cykl emocjonalnego jedzenia.
Uważność – przerywa go.
Pamiętaj 🤍
Emocjonalne jedzenie nie znika z dnia na dzień.
Ale każdy moment uważności jest krokiem do wolności i spokoju z jedzeniem.